Kacchapa Jataka (කච්ඡප ජාතකය)

කච්ඡප ජාතකය (Kacchapa Jataka)

ඈත අතීතයේ, බරණැස් නුවර රජ කළ බ්‍රහ්මටත් ධර්මිෂ්ඨ වූ රජ කෙනෙකුන්ගේ රාජ්‍ය කාලයේදී, මහත් වූ ධර්මය හා සාමයෙන් පිරිපුන් රාජධානියක් පැවතුණි. ඒ රජතුමා අතිශයින් ධාර්මික වූ අතර, සියලු සත්ත්වයන් කෙරෙහි අනුකම්පාවෙන් කටයුතු කළේය. එනමුත්, එකල මිනිස් ලොවටත්, සත්ත්ව ලොවටත් අඳුරු සෙවණැල්ලක් වැටෙන්නට විය. එය නම්, එකල පැවති මහත් වූ ආපදාවකි. ඒ, දරුණු නියඟයකි.

අහසින් වැටෙන ජල බිඳුවක් හෝ නොපෙනී ගිය අතර, ගංගා, ඇළ, දොළ, ළිං සියල්ල සිඳී ගියේය. පෘථිවිය වියළි කාන්තාරයක් මෙන් පැවතිණි. ගස් කොළන් සියල්ල අළු පැහැ ගැන්වී, මිය යන්නට විය. සතුන් කෙරෙහි අනුකම්පාවෙන් කටයුතු කළ රජතුමාට මේ අවාසනාව දැකීම ඉමහත් දුකක් විය. රජ මාළිගාවේ සිටින සේවකයන්, සෙනඟ, සතුන් සියල්ලම ජලය නොමැතිව දුක් විඳින ආකාරය දුටු රජතුමාගේ සිත කම්පා විය.

දිනෙන් දින ජලය හිඟවීමත් සමඟ, මිනිසුන්ගේ මුහුණු මත කලකිරීම හා බිය පැතිර ගියේය. සතුන්ගේ හඬ නඟමින් සිටි තැන්, දැන් දුර්වල හා වේදනාකාරී සුසුම් හෙළන ශබ්දයෙන් පිරී ගියේය. රජතුමා සිය රාජ සභාව රැස් කර, මේ ඛේදවාචකය පිළිබඳව සාකච්ඡා කළේය.

"අහෝ, මගේ සෙනඟනි, අපේ රාජධානියට මේ වැළඳී ඇත්තේ මහත් වූ විපතකි. ජලය නොමැතිව අපට ජීවත් වීමට නොහැකිය. මම කුමක් කළ යුතුදැයි නොදනිමි."

එක් අමාත්‍යවරයෙක් කණගාටු ස්වරයෙන් පැවසීය.

"මහරජාණන් වහන්ස, මේ නියඟය දෙවියන්ගේ ශාපයක් විය හැකි. අපට කළ හැක්කේ දෙවියන් සතුටු කිරීමට යගා හෝ දේව පුද පූජා පැවැත්වීම පමණි."

තවත් අමාත්‍යවරයෙක් පැවසුවේය.

"නැත, මහරජාණන් වහන්ස, මේ අපේ පව්කම්වල විපාක විය හැකිය. අප සියලු දෙනාම තවුස්කම් සමාදන් වී, පාරමී ධර්මයන් පිරීමට උත්සාහ කළ යුතුය."

නමුත් රජතුමාගේ සිත මේ කිසිවකින් සැනසීමක් ලැබුවේ නැත. ඔහුට ධර්මය ගැනත්, සියලු සත්ත්වයන්ගේ යහපත ගැනත් සිතිණි. ඔහුට මතක් වූයේ, අතීතයේදී, තමන් එක්තරා ජලාශයක ජීවත් වූ මහා කච්ඡප බෝධිසත්ත්වයන් වහන්සේගේ චරිතාපදානයකි. බෝධිසත්ත්වයන් වහන්සේ, සිය ශක්තිය හා ධර්මය මගින්, සියලු සත්ත්වයන්ට උපකාර කළ බව ඔහු අසා තිබුණි.

රජතුමාට එකල සිතට පැමිණියේ, මේ නියඟයෙන් මිදීමට නම්, බෝධිසත්ත්වයන් වහන්සේගේ ධර්මය හා ශක්තිය සිහිපත් කිරීම පමණක් නොව, ඒ ධර්මය අනුව ක්‍රියා කිරීම බවය. ඔහු සිය රාජ සභාව අමතා මෙසේ පැවසීය.

"මාගේ සෙනඟනි, දේවතාවුන් පූජා කිරීමෙන් හෝ තවුස්කම් සමාදන් වීමෙන් මේ ප්‍රශ්නයට විසඳුමක් නොලැබෙනු ඇත. මට මතක් වන්නේ, අතීතයේදී, අපේ බෝධිසත්ත්වයන් වහන්සේ, මේ ලෝකයට එළිය දුන් ආකාරයයි. උන්වහන්සේ, කච්ඡප නමින්, සියලු සත්ත්වයන්ට උපකාර කළ සේක. මම අද සිට, බෝධිසත්ත්වයන් වහන්සේගේ ධර්මය අනුව ක්‍රියා කිරීමට තීරණය කරමි."

එදින සිට, රජතුමා සියලු රාජකීය විනෝදයන් අතහැර, ධර්මයෙහි යෙදෙන්නට විය. ඔහු සිය රාජකීය ආහාර පාලනය කර, සරල ආහාර ගත්තේය. සියලු අලංකාර වස්ත්‍ර අතහැර, සරල වස්ත්‍ර ඇන්දේය. ඔහු සියලු රාජකීය සේවකයන්ටත්, සෙනඟටත්, සතුන්ටත් ජලය බෙදා දෙන ලෙස අණ කළේය. නමුත් ජලය ඉතාමත් සීමිත විය.

රජතුමාට සිහි වූයේ, බෝධිසත්ත්වයන් වහන්සේ, සිය ශරීරයේ ඇති ජලය පවා සත්ත්වයන්ට දුන් බවය. එහෙත්, රජතුමාට එලෙස කළ නොහැකිය. ඔහු කල්පනා කළේ, වෙනත් කුමක් කළ හැකිද කියා.

දිනක්, රජතුමා සිය රාජ මාළිගයේ උයනේ සිටියදී, ඔහුට දුටුවේ, අතිශයින් වියළී ගිය, නමුත් තවමත් ජීවයෙන් පිරිපුන් වූ එක් නෙළුම් මලකි. ඒ නෙළුම් මල, සිය සුන්දරත්වයෙන් හා ජීවයෙන්, රජතුමාට අතීතයේදී, ජලාශයක ජීවත් වූ මහා කච්ඡප බෝධිසත්ත්වයන් වහන්සේ සිහිපත් කළේය. බෝධිසත්ත්වයන් වහන්සේ, සිය ශරීරය, අතිශයින් ජලය රඳවා ගන්නා, මහත් වූ කවචයක් මෙන්, සියලු සත්ත්වයන්ට සෙවණ දුන් බව රජතුමාට සිහි විය.

රජතුමාට එකල සිහි වූයේ, කච්ඡප ජාතකයේ එන කතාවයි. ඒ කතාවේ, බෝධිසත්ත්වයන් වහන්සේ, කවචයක් මෙන් වූ සිය ශරීරය, ජලාශයේ ගිල්වා, සියලු සත්ත්වයන්ට ජලය ලබා දුන් බවය. රජතුමාට සිහි වූයේ, බෝධිසත්ත්වයන් වහන්සේ, සිය ජීවිතය පවා අතහැර, සත්ත්වයන්ගේ යහපත උදෙසා කටයුතු කළ බවය.

ඒ සිහිවීමෙන්, රජතුමාගේ හදවත ධර්මය හා කරුණාවෙන් පිරී ගියේය. ඔහු සිය සේවකයන් අමතා මෙසේ පැවසීය.

"මාගේ සෙනඟනි, මම අද සිට, මගේ රාජකීය ජීවිතය අතහැර, ධර්මයෙහි යෙදීමට තීරණය කරමි. මම, කච්ඡප බෝධිසත්ත්වයන් වහන්සේ මෙන්, සියලු සත්ත්වයන්ට උපකාර කිරීමට උත්සාහ කරන්නෙමි. මට, මගේ ශරීරයේ ඇති රුධිරය, මගේ කඳුළු, මගේ දහඩිය සියල්ල, මාගේ සෙනඟටත්, සතුන්ටත් බෙදා දීමට ඉඩ දෙන්න."

රජතුමා, සිය රාජකීය ඇඳුම් ඉවත් කර, සරල සළු පිළි ඇඳ, සිය රාජ මාළිගාවෙන් පිට වී, වනගත විය. ඔහු, ගස් යට, ගල් මත, සරල පැල්පතක වාසය කරන්නට විය. ඔහු, සිය මුඛයෙන්, සිය ශරීරයේ ඇති රුධිරය, සිය කඳුළු, සිය දහඩිය, සියලු දේ, එකතු කර, සත්ත්වයන්ට දීමට උත්සාහ කළේය.

මුලදී, සේවකයෝ හා සෙනඟ රජුගේ මේ ක්‍රියාව ගැන විශ්වාස කළේ නැත. ඔවුන් සිතුවේ රජු පිස්සෙකු වී ඇති බවයි. එහෙත්, රජුගේ අඛණ්ඩ ධර්මචර්යාවත්, සියලු සත්ත්වයන් කෙරෙහි වූ කරුණාවත් දුටු විට, ඔවුන්ගේ සිත් වෙනස් විය.

දිනෙන් දින, රජුගේ ශරීරය දුර්වල විය. ඔහුගේ රුධිරය, කඳුළු, දහඩිය සියල්ල, සත්ත්වයන්ට බෙදා දුන්නේය. එහෙත්, අතිශයින් පුදුම සහගත දෙයක් සිදුවිය. රජුගේ ශරීරයෙන්, ජලය ගලා ආවේය. එය, නියඟයෙන් පීඩාවට පත් වූ සියලු සත්ත්වයන්ට, ජීවය දුන්නේය.

රජතුමා, කච්ඡප බෝධිසත්ත්වයන් වහන්සේ මෙන්, සිය ශරීරය, ජලය රඳවා ගන්නා, මහත් වූ කවචයක් මෙන්, සියලු සත්ත්වයන්ට උපකාර කළේය. ඔහුගේ ශරීරයෙන් ගලා ආ ජලය, වියළී ගිය ගංගා, ඇළ, දොළ, ළිං සියල්ල නැවත පිරෙව්වේය. පෘථිවිය නැවතත් කොළ පැහැ ගැන්වී, ගස් කොළන් මල් ඵල දරන්නට විය. සතුන් නැවතත් සතුටින් කෑ ගැසුවේය.

රජුගේ මේ ධර්මචර්යාව, සියලු ලෝ වැසියන්ගේ සිත් සසල කළේය. ඔවුන් රජුට වැඳ පුදා, ඔහුගේ ධර්මය අගය කළේය. රජතුමා, සිය ශරීරයෙන් ගලා ආ ජලය, සියලු සත්ත්වයන්ට බෙදා දී, සිය ජීවිතය පූජා කළේය. එහෙත්, ඔහුගේ ධර්මය, ඔහුගේ කරුණාව, ඔහුගේ පරිත්‍යාගය, සියලු ලෝ වැසියන්ගේ සිත් තුළ සදාකාලයටම පැවතුණි.

කච්ඡප ජාතකයේ, බෝධිසත්ත්වයන් වහන්සේ, සිය ශරීරය, ජලය රඳවා ගන්නා, මහත් වූ කවචයක් මෙන්, සියලු සත්ත්වයන්ට සෙවණ හා ජලය ලබා දුන් ආකාරය, මෙයින් පැහැදිලි වෙයි. රජතුමා, බෝධිසත්ත්වයන් වහන්සේගේ ධර්මය අනුව ක්‍රියා කර, සිය ජීවිතය පවා පූජා කර, සියලු සත්ත්වයන්ට උපකාර කළේය.

Kacchapa Jataka (කච්ඡප ජාතකය)

The story of the Kacchapa Jataka, the 207th Jataka tale, illustrates the Bodhisattva's profound compassion and selflessness. In a time of severe drought and hardship in the kingdom of Benares, the king, deeply concerned for his subjects and all living beings, sought a solution. Recalling the tales of the Bodhisattva as a great turtle (Kacchapa) who once saved beings by offering his own body as a vessel for water, the king resolved to emulate this act of ultimate sacrifice.

The king renounced his royal luxuries and lived a life of austerity, dedicating himself to serving others. He offered his own blood, tears, and sweat, and through an extraordinary display of divine grace, his body began to exude water, replenishing the dried-up water sources and saving the land from the devastating drought. This act of supreme sacrifice and compassion demonstrated the Bodhisattva's unwavering commitment to the welfare of all sentient beings, even at the cost of his own life.

Dharma:

The core Dharma taught in this Jataka is the importance of karuna (compassion) and dana (generosity), particularly the willingness to sacrifice one's own well-being for the sake of others. It highlights that true leadership and spiritual attainment lie in selfless service and the unwavering dedication to alleviating the suffering of all beings. The story emphasizes that even in the face of insurmountable adversity, compassion and a commitment to Dharma can bring forth miraculous solutions and inspire hope.

The Perfections Practiced:

The Bodhisattva in this Jataka primarily practiced the perfection of:

• Karuna (කරුණාව - Compassion): The driving force behind his actions was an immense love and concern for all suffering beings.
• Dana (දානය - Generosity/Sacrifice): He was willing to give his very body, his life essence, to save others.
• Virya (වීරිය - Energy/Diligence): He tirelessly dedicated himself to finding a solution and carrying out his compassionate act.
• Sila (ශීලය - Morality/Virtue): His actions were rooted in the highest ethical principles and self-discipline.